Boseigenaar vertelt

We zijn nog steeds op zoek naar boseigenaars die hun ervaringen willen vertellen!

----------------------------

Bent u op excursie geweest? Heeft u een gouden raad voor andere boseigenaars? Wilt u vertellen wat uw belevingen zijn als boseigenaar? Houdt u een bos-dagboek bij? Heeft u goede ervaringen met de bosgroepen?

Kruip dan in uw pen en zend uw schrijfsel (liefst met foto) naar liescoddens@yahoo.com.

De teksten worden zo snel mogelijk op deze pagina geplaatst.

Een monumentaal bos, een monumentale boseigenaar!	Een boseigenaar vertelt...
Boseigenaar Albert Van Hoeij heeft een bos aan de Tromp te Stekene en is nog maar net terug van een vermoeiende reis uit Duitsland waar hij een toespraak heeft gehouden voor ex-politieke gevangen. Albert heeft zelf als politiek gevangene in een Duits kamp de oorlog meegemaakt en nog steeds is hij erg actief bij acties die de herinnering aan deze donkere periode levendig moeten houden. Afgelopen Hemelvaartdag heeft Albert in zijn bos een belangrijke gast ontvangen: toenmalig minister van Leefmilieu Kris Peeters! In de aanloop naar de verkiezingen wou de minister onder meer zijn standpunt ten aanzien van de bosgroepen toelichten en dit in het bos zelf. Zijn oog viel op de zeer dynamische bosgroep Oost-Vlaanderen Noord. Er werd verzameld ten huize van bestuurster Leen Meerschaert voor een persconferentie, en daarna ging het naar één van de meest indrukwekkende bossen uit de regio: het bos van Albert Van Hoeij. Ik sprak hem samen met zijn schoondochter Ingrid Puylaert die bestuurster is van de bosgroep Oost-Vlaanderen Noord.

Wat maakt dit bos zo bijzonder?

Albert: Eigenlijk alles! Als je er door wandelt, dan val je van de ene verbazing in de andere. Er zijn hellingen, er is een vijver waar je karpers kan zien springen, er is een heel grote variatie aan boomsoorten, er zijn spookachtige stammen. Dus puur vanuit esthetisch en ecologisch standpunt is dit één van de pareltjes van het Waasland.

Die waterpartijen, zijn die natuurlijk?

Albert: Nee, helemaal niet. En nu komen we bij een tweede aspect van dit bos: de bijzonder rijke voorgeschiedenis. De waterpartijen en de hellingen zijn het restant van forten, die hier honderden jaren lang stonden. In de Tachtigjarige oorlog, lag er hier een vaart, de Parma-vaart. Deze was onderdeel van de Spaanse linie. Deze linie had een militaire betekenis, en diende oa. ook voor de aanvoer van het materiaal waarmee Antwerpen in 1584 belegerd werd (lees meer >>). Toen stond op deze plaats een klein fort. Later zijn die vaart en het fort aangepast. En de waterpartijen en niveauverschillen die in mijn bos voorkomen zijn restanten van een deel van de grachten en de omwalling van het toenmalig fort. (Ingrid toont een kaart, en de mooie stervorm van de vroegere gracht rond het fort is zichtbaar.) Deze regio is heel vlak, maar dankzij die militaire zandwal heb ik in mijn bos een niveauverschil van 5 meter. Dit is genoeg om in geval van sneeuw een glijvlak van 60 meter te hebben, die nog eens uitgeeft op het ijs van de vijver.



Hoe lang ben je eigenaar van dit bos?

Albert: Sinds 1992. Ik woon al sinds 1953 hier tegen het bos. Toen was het eigendom van een leerlooier uit Lokeren. Hij had een heel ongezond beroep en kwam hier bijna elke dag in de natuur uitrusten. Deze eigenaar stierf in 1992, en toen heb ik het kunnen verwerven. Ik had de jaren voordien gezien hoe belangrijke delen van het voormalig fort door speculatie verknoeid werden. Er was blijkbaar geen enkele wettelijke bescherming voor deze historische site. De weg die door het hart van het fort liep, werd verbreed, en midden op de site verschenen winkels, cafés... Ik was blij dat ik het bos kon kopen, want speculanten lagen op de loer. Ik wilde niet alleen genieten van het bos,maar vooral dit laatste, kleine stuk van deze archeologische site zo gaaf mogelijk bewaren voor het nageslacht. En zo kon ik 3,5 ha kopen en beschermen.



Maar toen je dit bos kocht had je al een ander bos aangeplant.

Albert: Inderdaad, hier vlakbij, maar dan wel in de Hellestraat op Nederlands grondgebied, heb ik in fasen 4 à 5 ha aangeplant op landbouwgrond. Het is nu een jong bos, en mijn zoon Koen is daar met advies van de bosgroep met beheerwerken bezig. Maar dat is een piepjong bos, en het bos hier vlak bij mijn deur is een historisch, oud bos. Dat is toch nog wat anders.

Wat opvalt in het bos is dat het in ecologisch opzicht een 'oud' bos is. Hier komen zware Zomereiken voor, Grauwe abelen, Zwarte elzen... In deze regio zijn weinig gave oude boskernen te vinden, maar dit is er absoluut een van.

Albert: Tja, daar heb ik helemaal geen verdienste aan. Ik heb het bos eigenlijk in deze toestand gekocht. Ik ben geen specialist in bosbouw of ecologie, maar ik voelde gewoon aan dat dit bos 'af' was. Ik heb dus eigenlijk geen structurele veranderingen gedaan. Ik heb er enkele paadjes in gemaakt zodat ik er goed door kan wandelen, en ik heb enkele struiken aangeplant om het zicht op de verkeersweg te camoufleren. Ingrid: Hier vlakbij ligt het grote natuurgebied de Stropers. Er zijn erg hartelijke contacten met de beheerders er van. Maar Albert zegt soms, dat als het natuurmonument de Stropers een grote taart is, de kers van die taart toch zijn bos is! Albert: Natuurlijk, open waterpartijen zoals in mijn bos zijn er in de Stropers niet, ook het niveauverschil van 5 meter is er niet. Er zijn wel enkele relicten van oude boskernen in het gebied, maar deze zijn toch niet zo goed ontwikkeld als hier. Maar de wederzijdse contacten zijn erg hartelijk. Op een wandelpad door de Stropers passeert men langs mijn bos, en achteraan is een zichtas op de vijver gemaakt. Hoe meer mensen mee genieten van mijn bos, hoe beter.



Ingrid: Opa, vertel eens het verhaal van de chalet?

Albert: Wel, de chalet die nu in mijn bos staat, is na de grote waternoodramp van 1953 door Zweden als noodwoning geschonken aan Nederland. Toen kwamen na de stormvloed honderden mensen om en waren vele huizen vernield. Deze chalet diende na de ramp als noodwoning. Later werden deze verkocht, en blijkbaar heeft de vorige eigenaar van het bos zo'n chalet gekocht en in zijn bos geplaatst. Je ziet het, zelfs de chalet ademt geschiedenis uit.

Het bezoek van minister Peeters aan uw bos, hoe is dat verlopen?

Albert: Dat was een bijzondere ervaring. Het spijtige was dat de minister niet mee op de foto wilde. Het was 17 mei 2007, en spertijd voor de verkiezingen. Dus de minister mocht niet op de foto in de krant. Er stond een prima artikel in De Standaard, met een foto van de leden van de bosgroep. Die foto is in ons bos gemaakt. Jammer genoeg zonder minister. En we waren toen zo druk bezig, dat we eigenlijk vergeten zijn om te vragen om een groepsfoto met de minister te maken gewoon voor ons zelf. Heel jammer.

(Het interview met de minister en met groepsfoto in het bos verscheen op 19 mei 2007 in de Standaard.)
Hartelijk dank, Albert en Ingrid, voor zoveel inspirerend engagement, en voor dit interview. Met dank aan Sus Willems voor het interview!
<< Terug naar overzicht